yongyuth's profilewelcome to my worldPhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
|
welcome to my worldOctober 03 ............ผมพลาด...
...พลาดที่ไม่ระวัง
...พลาดที่ไม่ลืมตามาดูโลกแห่งความเป็นจริง
...พลาดที่ไม่รู้จักยับยั้งชั่งใจ
...พลาดที่ทนงตน
ผมพลาด ที่ก้าวเข้าไปเล่นเกมส์
เกมส์ที่ผมไม่มีวันเห็นตอนจบ
เกมส์ที่ผมไม่มีวันเข้าใจ
ผมคงต้องหยุดทุกอย่างไว้แต่เพียงเท่านี้
ต้องหยุดเพื่อความถูกต้อง
ใช่ เพื่อความถูกต้อง
แม้ต้องโกหกตัวเอง ผมก็ต้องทำ
ผมเจ็บปวด...
...เจ็บปวดกับความขลาดเขลาของตนเอง
...เจ็บปวดกับความกลัว
...เจ็บปวดกับความคิดของตัวเอง
...เจ็บปวดกับคำว่ามาช้าเกินไป ผมจะต้องทรมานอยู่กับมันอีกนานแค่ไหน August 15 .........วันนี้เป็นอีกหนึ่งในหลายๆวันที่ผมมีชีวิตอยู่ในโลกอันสับสนวุ่นวาย
วันนี้เป็นวันที่เซลล์สมองผมต้องทำงานหนัก...หนักจนทำให้ผมรู้สึกเหนื่อยล้า
ผมไม่รู้ว่าสิ่งไหนควรทำ หรือสิ่งไหนไม่ควรทำ
สิ่งที่ผมทำนั้น มันผิดหรือถูก
สิ่งที่ผมทำนั้นมันก่อให้เกิดอะไรมากมายหลายอย่าง
ผมก้ไม่รู้เหมือนกันว่าผมกำลังทำอะไรอยู่ หลายๆคำถามที่เกิดขึ้น ทั้งจากตัวผมเอง และคนรอบข้าง
สิ่งที่เค้าต้องการได้ยินคือ มันผิด ไม่ถูกต้อง
ซึ่งในคำถามนั้นผมไม่สามารถตอบได้ แม้แต่การตั้งคำถามให้กับตัวเอง ย้ำๆ ซ้ำๆ หลายครั้ง หลายคราว
คำตอบที่ได้จากตัวเองก็คือ
.......ผมก็ไม่รู้
อะไรคือผิด??? อะไรคือถูก??? การวัดค่าผิด-ถูก มันใช้อะไรมาวัด ผมไม่ได้ตั้งคำถามเพื่อประชดประชัน แต่ผมตั้งคำถามเพื่อต้องการคำตอบจริงๆ
เพราะในเวลานี้ผมแยกไม่ออกว่าอะไรควรทำ อะไรไม่ควรทำ
.......ผมสับสน
ผมรู้สึกว่าตัวผมเองกลายเป็นหุ่นยนต์ หุ่นยนต์ที่ไม่สามารถตัดสินใจอะไรเองได้ หุ่นยนต์ที่ต้องการคนบังคับว่าจะเดินหน้าหรือถอยหลัง จะไปซ้าย หรือไปขวา
ทุกครั้งที่เกิดอะไรขึ้นกับชีวิต ทุกครั้งที่มัเรื่องให้ตัดสินใจ อะไรก็ตามที่เป็นเรื่องของตัวเอง ผมจะสามารถตัดสินใจได้อย่างรวดเร็วและยอมรับได้กับทุกสิ่งที่จะตามมา
แต่ในครั้งนี้ สมอง เหตุผล และอารมณ์ของผมมันเหมือนแยกไปกันคนละทาง ทุกความคิดมันสวนทางกันโดยสิ้นเชิง
.......ผมสับสน
ผมไม่สามารถบอกได้ว่าผมจะเป็นคนดีต่อสังคม ดีต่อคนรอบข้างแต่ต้องทรยศตัวเอง
หรือจะเป็นคนเลวที่ไม่สนใจคนรอบข้างแต่ซื่อสัตย์กับตัวเอง
หรือผมจะเป็นคนดีด้วยและทำตามใจตัวเองด้วย
หรือผมจะเป็นคนเลวในสายตาคนรอบข้างและเป็นคนที่กล้าทำร้ายแม้ความคิดของตัวเอง
.......ผมก็ไม่รู้
ผมสับสนเกินกว่าจะตอบคำถามและหาทางออกให้กับสิ่งที่กำลังเกิดขึ้น
ผมสับสนเกินกว่าจะกล้าตัดสินใจในสิ่งที่ต้องตัดสินใจ
ผมสับสนเกินกว่าที่จะทำในสิ่งที่ควรทำและไม่ควรทำ
ผมสับสนเกินกว่าจะเรียบเรียงและประติดประต่อสิ่งที่เกิดขึ้นได้
ผมสับสนจนไม่สามารถบอกให้คนรอบข้างเข้าใจหรือยกโทษให้กับสิ่งที่ผมกำลังทำหรือกำลังจะทำ
และผมสับสนจนเกินจะหาข้อสรุปของเรื่องนี้
สิ่งที่ผมทำได้คือ การเขียนทุกอย่างที่ผมพอจะเรียบเรียงได้ขึ้นมา
เผื่อว่าวันหนึ่งที่ผมหายสับสนและพร้อมที่จะตอบคำถามที่ตัวผมเองตั้งขึ้น ว่าทำไม
และเมื่อถึงวันนี้ผมจะได้ตอบคำถามที่คนรอบข้างตราหน้าผมว่ามันผิดจริง หรือพวกเค้าคิดผิด
ถ้ามันผิดจริงผมจะเดินไปกราบขอโทษทุกๆคนที่มีส่วนเกี่ยวข้อง แต่ถ้าไม่ผิดผมจะเดินเข้าไปชี้แจงและอธิบายให้พวกเค้าเหล่านั้นเข้าใจ
แต่ตอนนี้ผมคงทำได้แค่เพียงหาคำตอบให้กับตัวเอง หาคำตอบให้กับความสับสนที่เกิดขึ้น
อย่าเพิ่งตราหน้าว่าผมเป็นคนเลวเพราะผมก็ยังไม่รู้ตัวเองว่าผมกำลังทำอะไรอยู่
.......................... August 13 เกือบลืมไปแล้วผมได้เข้าไปอ่านไดอารี่ของเพื่อนคนหนึ่ง เพื่อนที่ผมรู้จักผ่านโลกไซเบอร์ ไดอารี่ของเค้ามักจะมีกลิ่นอายของกาลเวลา ข้อความนี้ทำให้ผมนึกถึงสิ่งที่ตลอด 7-8 ปีนี้ผมลืมมันไปแล้ว การได้อ่านอีกครั้งทำให้ผมนึกย้อนไปสู่วันเก่าๆ วันที่ผมยังเป็นผม
....................... ....................... .......................
ในขณะที่เราคิดถึงคน ๆ นึงตลอดเวลา เค้าคนนั้นก็อาจคิดถึงคนอื่นอยู่ก็เป็นได้ บางครั้ง การได้ฝันไปคนเดียว มันก็ดีกว่าการได้รู้ความจริงที่ว่า ฉะนั้น ไม่แปลกที่คนส่วนใหญ่ เลือกที่จะจมกับความฝันมากกว่าการได้รับรู้ความจริง การไม่ได้เป็นที่ 1 ในใจเค้า ไม่ใช่เรื่องน่าเศร้า... แต่โปรดจำไว้เถอะว่า หากหัวใจของคุณยังไม่ร้องไห้ออกมาดัง ๆ
การรักใครซักคน ไม่ต้องการความพยายาม
กับความทุกข์ยามที่คุณต้องคอยหลบตาเค้า อันไหนมันหนักหนากว่ากัน
อย่าโทษตัวเอง ที่มาเจอเค้าสายเกินไป...
แต่จงยิ้มให้กับตัวเอง ที่อย่างน้อย ถึงจะพบกับเค้าคนนั้นสายเกินไป ยิ้มให้เค้า ที่ถึงจะไม่ได้ให้ใจเรามา แต่ก็ยังได้รับหัวใจของเราไป... ยิ้มให้กับโชคชะตา ที่ยังทำให้เรา...ได้รู้จักกัน คุณควรจะดีใจด้วยซ้ำที่ครั้งหนึ่ง
คนที่คุณใส่ใจกว่าตัวคุณเอง... คนที่เพียงแค่ยิ้มของเค้า ก็สามารถเปลี่ยนวันที่หมองหม่น...
แค่การได้เห็นคนที่เรารัก ได้หัวเราะอยู่กับใครสักคน December 17 เบื่อเบื่อกับการใช้ชีวิตแบบไม่มีจุดมุ่งหมาย
เบื่อกับการทำตัวไร้แก่นสาร
เบื่อกับการทำตามใจตัวเองที่ไร้ร่องรอย
เบื่อชีวิตที่วนเป็นวงกลม
ใครก็ได้ช่วยหยุดผมที หยุดชีวิตอันน่าเบื่อหน่ายนี้หน่อย November 20 ...แด่ข้าผู้ยากไร้
...
มีเพียงฝันของข้า
ข้าหว่านความฝันไว้ใต้เท้าท่าน
...
..
...เหยียบเบาๆ...
เพราะท่านเหยียบอยู่บนฝันของข้า October 23 1ปีผ่านไป1 ปีผ่านไป ไวเหมือนโกหก
1 ปีผ่านไป ไม่ได้ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน
1 ปีผ่านไป พับความฝัน ความต้องการของตัวเองทิ้งไว้
1 ปีผ่านไป วังวนของชีวิตวนกลับมาที่เดิม
1 ปีผ่านไป ได้รู้ว่าโลกกว้างใหญ่แค่ไหน และตัวเราเล็กเพียงใด
1 ปีต่อไป ก็คงไวเหมือนเดิม
1 ปีต่อไป ก็คงยังไม่ได้ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเหมือนเดิม
1 ปีต่อไป ก็คงพับความฝัน ความต้องการของตัวเองทิ้งไว้ที่เดิม
1 ปีต่อไป วังวนของชีวิตก็คงวนกลับมาที่เดิม
1 ปีต่อไป ได้รู้ว่าโลกกว้างใหญ่แค่ไหน และตัวเราเล็กเพียงใดเหมือนเดิม
ทุกๆอย่างก็คงจะวนมาเหมือนเดิม ถ้าไม่ทำอะไรใหม่ๆ หรือแหวกกฎตัวเอง
แล้วกูทำห่าอะไรอยู่วะ November 05 กูwant กูneedอยากเดินเที่ยวchill chill
อยากนั่งรถกินลม
อยากร้องเพลง
อยากเข้าห้องซ้อม
อยากขึ้นเวที อยากลั่นชัตเตอร์
อยากไปเชียงใหม่
อยากไปแช่น้ำทะเล
อยาก...อยาก...อยาก....ฯลฯ
|
||||
Send a private message
Subscribe to RSS feed
Tell a friend
Add to My MSN
Add to your network
Sign up for alerts|
|
